जीवाची मुंबई !

मुंबापुरी!

खरं तर मला लहानपनापासुन मुंबईचा द्वेष.

मुंबई… जिकडे लोकांकडे भेटायला…किंवा बोलायला वेळ नाही… त्यात त्यांचा दोष नाही हो…मुंबईकरांचा अर्धा वेळ लोकल मध्ये किंवा बस मध्ये जातो… मग अजुन वेळ तरी कुठुन मिळेल..

मुंबई… जिकडे सगळीकडे गर्दीच गर्दी… मग ती समुद्राजवळची चौपाटी असो…किंवा स्टेशन जवळचा चायवाला…

मुंबईचा कानाकोपरा लोकांनी गजबजलेला…

घरांच तर काही बोलु नका… पु.लं. नी सांगितल्या प्रमाने कबुतराच्या खुराड्यासारखे घर आहेत ईकडे. असो.

पण हा जो काही द्वेष होता ना… तो मुंबईत येईपर्यन्तच!

Spirit of Mumbai जी आहे… ती फक्त ईकडे आल्यानंतरच समजते.

महाराष्ट्रात जर वेळेची खरी किंमत कुठे मिळत असेल, तर ती या मुंबईतच… मिनिटावर चालनारया लोकल… खर तर मला मुंबईमधली जी गोष्ट सगळ्यात जास्त आवडली ती म्हणजे लोकल.. जबरदस्त अभियांत्रिकी चा उत्क्रुष्ट नमुना (हुश्श…)… ९.२५ आणि ९.२७ यापैकी कोणती लोकल पकडायची… याचा निर्णय लोक कसा आणि का घेतात ह्याच लॉजिक श्रवणीय असत :p

मुंबईत आल्यानंतर मुंबईकर झालात तर सगळ्या गोष्टिंचा आनंद तुम्हाला घेता येईल… गर्दिची चीड आहे म्हणुन AC taxi मध्ये फिराल पण IInd class मध्ये टाळ आणि म्रुदुंग सोबत किर्तन ऎकण्याची जी मजा आहे.. ती घ्यायची असेल तर त्यासाठी तुम्हाला मुंबईकर व्हावच लागेल.

मुंबईच्या hang-out जागांना पण तोड नाही… नोव्हेंबर च्या एखाद्या संध्याकाळी मित्रांसोबत वरळी सीफेस वर गप्पा माराव्यात ते पण आरे च्या बाजुवाला sandwich हाणत… आणि मग हाजीअली ला जाऊन हाजीअली ज्युस सेंटर वर cream of lychee खावा… किंवा मग या ३६५ दिवसातला कोणताही दिवस निवडा… आणि मरीन लाईन्सवर जा… कोणी सोबत असो वा नसो पण आपला अरबी समुद्र तुमची साथ नक्की देईल. त्या लाटांकडे बघत असतांना सुर्य कधी मावळेल ते समजणार नाही पण मग लक्ष जाईल ते queens necklace कडे आणि अधुन मधुन येणारया आणि सिग्नल्सशी स्पर्धा करनारया गाड्यांकडे…

दादर कडुन दक्षिणेकडे जायला लागल की जो वेगळा फील येतो तो शब्दात नाही सांगता येणार…

रात्री २ वाजता कार्टर रोड वर भर पावसात चहा मारतांना जी मजा येते त्याची तोड फक्त नरीमग पॉईट वाल्या भेळवाल्या कडे आहे… अजुन कुठेही नाही!

मुंबईतुन बाहेर पडतांना ह्या सगळ्या गोष्टि लक्षात येतात…
I will miss you Mumbai…

खरंच… जीवाची मुंबई!!!